Weldon Irvine – Liberated Brother

weldon irvine - libarated brother

A1 Liberated Brother
A2 Here’s Where I Came In
A3 Blues Wel-Don
B1 Mr. Clean
B2 Gloria
B3 Homey
B4 Juggah Buggah
B5 Sister Sanctified
Skład:
Weldon Irvine – Pianino/Pianino elektryczne/ Syntezator Mooga (B4, B5)/ Melodica (B3)
James Stroud – Saksofon Tenorowy
Tommy Smith – Gitara
Preston Williams – Skrzydłówka (Flugel horn)
Roland Wilson – Bas (Fender)
Chipper Lyles – Perkusja
Napoleon Revels – Instrumenty perkusyjne

Welod Irvine – Pianista grający na elektrycznym Fenderze. Autor ponad 500 piosenek m.in. dla Arethy Franklin, Stevie’go Wonder’a, and Donny’ego Hathaway’a. Wielokrotnie samplowany przez m.in. Boogie Down Productions, A Tribe Called Quest i The Leaders of the New School. Występował m.in. z Kenny Dorhamem i big bandem Joe Hendersona (połowa lat 60tych), rok później współpracował z Niną Simone jako pianista, lider bandu, aranżer. Utwór „To Be Young, Gifted, and Black”, pierwszy raz wykonywany na żywo przez Ninę Simone na albumie Black Gold (1970), stał się oficjalnym hymnem ruchu ‚Civil Rights’. Po rozstaniu z Niną Simone Irvine kierował 17to osobową grupą jazzową, do której należeli m.in. Billy Cobham (perkusja), Randy Brecker (trąbka), Bennie Maupin (saksofon tenorowy) i Don Blackman (pianino elektryczne). W 2002 roku popełnił samobójstwo.
Libarated Brother to debiut Irvine’a z 1972 roku. Strona A jest zdecydowanie bardziej klasyczna, zahaczająca o modern jazz początku lat 60tych. Utwór tytułowy to miękki i optymistyczny latin jazz. ‚Here’s Where I Came In’ prowadzi romantyczny motyw saksofonu Jamesa Strouda i perliste solo Tommiego Smitha. ‚Blues Wel-Don’ to barowy blues ze swingującym pochodem od połowy utworu, w którym dominuje gitara Smitha i pianino Irvine’a, bardzo rytmiczne solo saksofonu Strouda i przestrzenne solo flugel horna Prestona Williamsa. Strona B to w 80% Jazz-Funk. Zaczyna się od elektrycznego pianina Irvine’a w ‚Mr. Clean’, (wykorzystanym i rozbudowanym przez Freddie Hubbarda na płycie Straight life) ze świetnymi, krótkimi solami Williamsa, Smitha i Irvina i klimatycznymi przeszkadzajkami Revelsa. Kwintesencja funkowego (bas Wilsona), elektrycznego grania. ‚Gloria’ to utwór sygnowany prez Smitha. Delikatny gitarowy riff, solowa gitara. ‚Homey’ to hitowy numer. Irvine gra na Melodice, ustnym keyboradzie. Do tego świetna gitara Smitha. Funky. ‚Juggah Buggah’ to szybki jazz-funk. Irvine gra na Moogu. ‚Sister Sanctified’ to miły motyw na koniec. Dużo pozytywnych emocji pozostawia ta płyta w pamięci słuchacza. Na okładce znalazło się zaangażowane przesłanie autora o konieczności zrzucenia łańcuchów przez jego czarnych braci i siostry. Introspekcja i refleksja ma prowadzić do iluminacji i wyzwolenia. Ta płyta to znak swoich czasów.